OnimizU

Original Version By Akira Amano

Short Fan Fiction Katekyo Hitman Reborn!

By OnimizU
Pairing : 10051 [Byakuran x Shouichi]
Rate : PG
Warning : รั่ว เสื่อม
Keyword/Idea : คอมพิวเตอร์







แกร๊กๆๆ


เสียงแป้นพิมพ์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ดังภายในห้องทำงานส่วนตัว
เด็ก หนุ่มผมสีส้มแว่นหนาเตอะกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าจอมอนิเตอร์ สีหน้าดูเครียดกับสิ่งที่กำลังจดจ่อทำอยู่ในขณะนี้ ดวงตาสีเขียวอมเทาภายใต้แว่นปรือใกล้จะหลับดวงดำใต้ขอบตาบ่งบอกได้ว่าเจ้า ตัวไม่ได้นอนมาทั้งคืน มือข้างขวาคลิกเมาส์ส่วนอีกข้างคอยหยิบขนมจากถุงบนโต๊ะทำงานเข้าปากทีละ ชิ้นๆ เป็นแบบนี้มาตลอดจนเกือบ5วันเต็ม คนด้านนอกก็ไม่ได้มีใครใส่ใจเพราะมันเป็นเรื่องปกติที่ อิริเอะ โชอิจิ จะหมกตัวอยู่ในห้อง


“หายไปไหนแล้ว!?” เสียงชายหนุ่มเอ่ยขณะที่มือละจากการหยิบขนมเข้าปากไปควานหาหนังสือที่อดีตมันเคยวางใกล้ๆเครื่องซีพียู
สาย ตาคู่สีเทาเขียวต้องละออกจากจอเครื่องคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรกหลังจากระยะ เวลานานที่มานั่งหน้าเครื่อง โชอิจิมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและจ้องตำแหน่งการวางของสิ่งของภายในห้อง ก่อนที่จะพบว่า..

มันคลาดเคลื่อนจากเดิมและบางอย่างก็ไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งเดิมหนำซ้ำยังหายไปอีกด้วย
ต้องมีใครเข้ามายุ่งกับของในห้องเขาแน่ๆ
ก่อนที่จะได้คาดเดาไปต่างๆนานาหน้าจอในคอมก็ปรากฏสายเรียกเข้าขึ้นมา
พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย

“ไงโชจัง~” ภาพบนหน้าจอมีร่างของชายผมสีขาวเหมือนหิมะกำลังส่งยิ้มให้เหมือนเช่นทุกๆครั้ง

เบียคุรัน..

“มีอะไรหรอครับ คุณเบียุรัน” โชอิจิหมุนเก้าอี้กลับไปให้หันเข้าไปหาหน้าจอ

“เห็นคนในหน่วยโชจังบอกว่าโชจังไม่ยอมออกมาข้างนอกตั้ง 5 วันแล้ว ก็เลยมาเช็คดูว่ายังอยู่ดีรึเปล่านะ ฮ่ะๆ”

“ยังอยู่สบายดีครับ...คือ..คือผมกำลังยุ่งน่ะครับขอตัวไปทำธุระก่อนนะครับ”

“แต่โชจะ..” โชอิจิรีบกดตัดสายทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดประโยคต่อไปให้เสร็จ..
หลังจากเหตุการณ์นั้น โชอิจิก็จัดการปรับการตั้งค่าให้ปฏิเสธสายเรียกเข้าทุกสายพร้อมทั้งปิดมือถือ
แต่เมื่อเปิดจอหน้าเก่าขึ้นมา..

[Game Over]




“อ๊ากกกกกกกกกก อะไรกันเนี่ย!!!” เด็กหนุ่มใส่แว่นตะโกนขึ้นอย่างหัวเสีย ไอ้บ้าเบียคุรัน!!!




เป็นวันที่ 6 ที่ไม่มีใครเห็นหัวหน้าประจำหน่วยของตนออกมาจากห้อง

[chapter 99….clear]

แกร๊กๆ

[last chapter]

“ในที่สุด..” โชอิจิถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่ทนนั่งอยู่หน้าคอมมานาน


หวอ หวอ หวอ
สัญญาณเตือนดังขึ้นก่อนที่ไฟทั้งอาคารจะดับวูบลง
รวมถึงคอมพิวเตอร์เองก็ด้วย..


“นี่มันอะไรกัน!!!!!!!” เป็นอีกครั้งที่โชอิจิลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากไฟดับเป็นรอบที่ 51 หลังจากที่เขาเอาแต่หมกตัวนั่งหน้าคอมอยู่ในห้อง ทำไมมันต้องประจวบเหมาะเจาะพอดีกับที่เขากำลังจะกดเซฟด้วย!! เป็นแบบนี้ตั้งหลายหนแล้วนะ


เสียงเปิดประตูออกมาจากห้องเรียกความสนใจให้กับผู้คนที่อยู่ด้านนอกเป็นอย่างมาก

ร่างหนุ่มแว่นผมส้มเดินออกมา

“ทำไมไฟมันดับหลายรอบแบบนี้” เสียงตะโกนขึ้นถามอย่างร้อนรนและหัวเสีย

“คือ.ท่านโชอิจิ..พอดีว่าคุณแกรมม่าเขากำลังลองอาวุธใหม่อยู่น่ะค่ะ” หนึ่งในกองกำลังเจ๊ดำหน้าเหมือนกันพูดขึ้น

“แล้วทำไมไฟถึงต้องมาดับในห้องฉันด้วย!!” หัวหน้าหน่วยดูอารมณ์เสียมากจนเหล่าเชคเบลโล่ถึงกับอึ้งเพราะไม่นึกว่าคน อย่างโชอิจิจะโมโหแล้วโกรธรำคาญหงุดหงิดคนได้น่ากลัวขนาดนี้

“คือ..คุณแกรมม่าเขาไปทดลองใกล้ๆกับเครื่องจ่ายไฟของอาคารเราน่ะค่ะ”

“ไอ้บ้าหน้าเถื่อนหัวทองไม่เข้ากับหน้านั่นมันไม่มีที่ไหนรึไง!!!!!!”


ปัง!
เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นอย่างแรง โชอิจิเริ่มทนไม่ไหวกับความเอาแต่ใจและการไม่รู้จักกาลเทศะสถานที่ของเจ้าพวกหน่วยเถื่อนปลายแถว

“ใจเย็นน่าโชจัง” เสียงพูดขึ้นอย่างใจเย็นดังมาจากู้ที่เข้ามาใหม่

“ท่านเบียคุรัน!!” เจ๊ดำทั้งหลายในห้องพูดขึ้นพร้อมกัน

“ม-มาทำอะไรที่นี่ครับ คุณเบียคุรัน?” โชอิจิว่าพลางหันไปมอง
บินมาจากอิตาลีมาที่ญี่ปุ่น..คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่

“เห็นโชจังตัดสายทิ้งปิดโทรศัพท์แถมติดต่อไม่ได้เลยเป็นห่วงน่ะ” เป็นห่วง?

คนผมสีหิมะเดินแบบเนียนๆไปใกล้ๆห้องนอนของโชอิจิ

“คุณเบียคุรันจะเข้าไปในห้องผมทำไมครับ”

“แค่อยากรู้ว่ามีอะไรในห้องน่ะถึงเก็บตัวอยู่ได้เกือบอาทิตย์..” ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปก็ถูกร่างขอบหนุ่มแว่นนามโชอิจิกระแทกตัวปิดประตูกลับ ไปแบบเดิม

“มันไม่มีอะไรหรอกครับคุณเบียคุรัน”

ยิ่งน่าสงสัย..

“ถ้างั้นฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนแล้วกัน” เบีนคุรันว่าพลางเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

เมื่อร่างสูงห่างจากระยะสายตาไปแล้ว โชอิจิจังหันไปสั่งลูกน้อง

“ห้ามให้ใครเข้ามาในห้องฉัน!!”

ว่าเสร็จเจ้าของห้องก็เดินกลับเข้าไปอีกครั้งและล็อคประตู



ไม่ต้องสงสัย อิริเอะ โชอิจิกลับมานั่งหน้าคอมตามเดิม
มือเลื่อนไปกดปุ่มเปิดโปรแกรมขึ้นอีกครั้ง

[Chapter 99]

นี่ต้องมาเริ่มด่านนี้อีกรอบงั้นหรอ!!

แกร๊กๆๆๆๆๆๆๆๆ
คล้ายกับว่ากำลังกระแทกแป้นพิมพ์ด้วยความโมโหเวลาเครื่องค้าง
ใบหน้าของเด็กแว่นโอตาคุเริ่มเลื่อนไปชิดจอคอม และระหว่างที่กำลังคลิกเมาส์อยู่นั่นเอง

“โชจัง~” เบียคุรันพุ่งพรวดเข้ามาในห้องจากมุมใดไม่ทราบเข้ามารวบกอดตัวโชอิจิพร้อมทั้งเก้าอี้ไว้

เพิ่งสั่งไปว่าห้ามให้ใครเข้ามา..
และ..

ตูม..
เสียงดังมาจากลำโพงคอม

[Game Over]

“คุณเบียคุรัน!!!!”

“ที่แท้มันแต่นั่งเล่นเกมอยู่รึเนี่ย” ยังคงไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำไปเมื่อครู่นี้ ชายผมขาวหน้าด้านเนียนแหลแรดได้อีกกำลังยิ้มพูดอย่างปกติ

“คุณเบียคุรัน..”

“อย่าโกรธสิโชจัง.. เดี๋ยวเล่นใหม่ก็ได้นี่นา...”

“ด่านนั้นผมเล่นมาตั้ง4วันนะครับ!!!!”

“เดี๋ยวฉันเล่นให้น่า~” ไม่ต้องรอคำอนุญาต เบียคุรันรีบดันตัวโชอิจิลุกจากเก้าอี้แล้วนั่งแทนก่อนที่จะกดเริ่มเกม

“เอ่อ..โชจัง..”

“ครับ???”

“มันเล่นยังไงอะ”
คนถูกถามถึงกับกุมขมับ
เล่นไม่เป็นแล้วยังมาเสนอหน้าอีก


“ไม่ไม่ ไม่ใช่ปุ่มนั้น!!!”


‘format save’


สติการรับรู้นึกคิดทุกอย่างของโชอิจิกำลังถูกทำลายหายไป..
ใจที่กำลังเต้นตกหล่นไปอยู่ที่เท้าโดยอัตโนมัติ...

ไอ้บ้านี่มันเป็นหัวหน้าแก๊งจริงๆเรอะ!!!!!!

“อะ..เอ่อ...” เบียคุรันเริ่มหน้าซีดก่อนที่จะรีบจรลีวิ่งออกไปจากห้อง

6วัน..
สูญเปล่า..

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

โป้ก
หัวหน้าหน่วยใส่แว่นผมส้มกำลังเขาศีรษะตัวเองโขกกับจอคอมพิวเตอร์



ผ่านไป 1ชม. 51นาที

“โชจัง..เลิกโกรธเค้าได้แล้วน้า~” เสียงอ้อนออกแนวปัญญาอ่อนดีงมาจากเสือขาวที่นอนนี้กลายเป็นแมวน้อยสีขาวขี้อ้อน

“....” โชอิจิกำลังใส่หูฟังสีส้มอ่อนฟังเพลงไม่ได้สนใจเสียงรบกวนจากคนข้างๆเลยแม้ แต่น้อย ในมือกำลังถือเครื่องPSPเล่นอย่างไม่ลืมหูลืมตา





ผ่านไปอีก 1 ชม. 51นาที

“ดีกันน้า น้า น้าน้า”

โชอิจิกำลังนั่งอ่านการ์ตูน..



ผ่านต่อไปอีก 3 ชม.

“โชจังไม่รักเค้าแล้วหรอ แง..........”

คราวนี้โชอิจิทนนั่งอยู่ไม่ไหวจึงเดินไปเล่นเครื่อง PS3 หน้าโทรทัศน์แทน


“โชจังเห็นเกมสำคัญกว่าฉันสินะ!!”
เสียง พูดแบบประชดด้วยความน้อยใจดังขึ้น จนโชอิจิที่เริ่มรำคาญหันไปมองร่างสูงที่ยืนกระทืบเท้าเหมือนเด็กไม่ได้ของ เล่น หลังจากนั้นเบียคุรันก็นั่งเงียบไป



แต่คงเงียบได้ไม่นาน...



“นี่โชจัง~ เครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะนี่มันอะไรหรอ”

“โชจัง~ ฉันลืมเอาถุงมาร์ชเมลโลมาด้วย ไปซ้อให้หน่อยได้ม้า”

“โชจัง สอนเล่นเกมนี้ทีสิ”

และอีกสารพัดโชจังที่เบียกมันจะคิดได้..


เฮ้อ..
สุดท้ายก็ต้องยอมสินะ

“..ผมหายงอนแล้วล่ะครับ..”
โชอิจิพูดอย่างยอมแพ้ลูกตื๊อของเบียคุรัน

“เอ๋? โชจังกับฉันทะเลาะกันตอนไหนไม่เห็นรู้เรื่องเลย..”

ป้าด.. ใจเย็นไว้..
โชอิจิเดินไปเปิดตู้เย็นก่อนที่จะหยิบถุงใส่มาร์ชเมลโล่ออกมาแล้วโยนให้เบียคุรัน


“โชจังน่ารักที่สุดเลย~” เบียคุรันกระโดเข้ามากอดจนแน่นแทบเกือบขาดอากาศหายใจ

หลังจากนั้นเบียคุรันก็บินกลับไปฐานใหญ่ที่อิตาลี..

ไอ้บ้านั่นตกลงมันแค่จะมาป่วนแล้วเอามาร์ชเมลโล่กลับไปใช่มั้ย..


โชอิจิกลับเข้ามาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องตัวเองอีกครั้ง...
แต่ปรากฏว่า..

คอมพิวเตอร์ตูหายไปไหน!!!!!!


แจกัน
แผ่นเสียง
การ์ตูน
PSP
PS3
ไปหมด!!


‘ถ้าหมายถึงของพวกนั้นแล้วล่ะก็..พวกเราเห็นคุณเบียคุรันขนใส่ถุงเอาไปด้วยน่ะค่ะ’

หมายความว่า..
ตั้งแต่คราวที่แล้วที่มันมาแล้วของในห้องถูกย้ายแล้วหายไป..
ไอ้คุณท่านหัวท่านแก๊งสุดประเสริฐนั่นมันเอาไปงั้นเรอะ!!







เวลาเดียวกันที่อิตาลี..


ภายในห้องทำงานของเบียคุรัน

“เอ่อ..ทำไมท่านเบียคุรันไปญี่ปุ่นทีไรได้ของกลับมาเยอะทั้งนั้นเลยล่ะครับ”

เด็กหนุ่มผมสีดำสั้นในเครื่องแบบสีขาวของมีลฟิโอเล่ว่าพลางมองไปยังรอบๆห้องทำงาน..
กรอบ รูป หนังสือเกม เครื่องเล่นแผ่นเสียง โมเดล ของตกแต่ง แจกัน PSP และอีกมากมาย.. แต่ที่เป็นจุดสนใจที่สุด..คงจะเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เจ้าตัวถึงกับเอา วางใส่ไว้พร้อมเอากระจกแก้วมาครอบ

นี่ถ้าเป็นคนไม่รู้จักและไม่รู้ว่าเบียคุรันเป็นถึงบอสของแก๊งมีลฟิโอเล่แล้วล่ะก็..

คงจะคิดว่าเป็นไอ้โรคจิตที่คอยตามสโตรกและแอบจิ๊กของในห้องคนอื่นมาแน่ๆ....




-END-

 ปลาแมว..

เอามาลงให้แล้วนะ!!

(ดองไว้นาน เหลืออีกฟิค..)

ปล. พรุ่งนี้ไม่อยู่.. กลับมาหลังปีใหม่

 ปล.2 ฝากสุขสันต์ปีใหม่ล่วงหน้าทุกคนด้วยขอรับ

- OnimizU

edit @ 30 Dec 2008 13:37:48 by OnimizU [D18 : 100.69%]

edit @ 22 Feb 2009 11:22:25 by OnimizU [D18-ism]