OnimizU

Short Fan Fiction Katekyo Hitman Reborn!
Original By Akira Amano



By OnimizU
Pairing : D18 [Dino x Hibari]
Rate : PG (ไม่กล้าเล่นกับจรรยาบรรณมาก..)
Warning : Yaoi , สั้นจริงๆ






16 มกราคม..



โรงเรียน มัธยมต้นนามิโมริไร้ซึ่งวี่แววของเด็กนักเรียนที่วิ่งเล่นหรือเดินขวักไขว่ ดังเช่นทุกวันในวันธรรมดาแบบนี้ ตึกอาคารเรียนทั้งหมดเงียบสงัดไม่มีเสียงพูดคุยเสียงดัง หน้าต่างของห้องเรียนในตัวอาคารปิดหมดทุกบานไม่มีลมพัดผ่านเข้าไป รวมถึงคณะอาจารย์เกือบทั้งหมดก็ไม่มีแม้แต่เงาออกมาให้เห็นคงจะปกติถ้ามัน เป็นวันหยุดทั่วไป แต่วันนี้...


เป็นวันครู..

คุณครูทุกท่านกลับไปพักผ่อนหลังจากการสอนแสนเหน็ดเหนื่อย




เว้นเสียแต่..


“ทำไมวันนี้นายถึงมาโรงเรียนล่ะเคียวยะ เขาหยุดกันไม่ใช่หรอ..”


ฮิบาริเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผมทองที่เดินขึ้นมาบนดาดฟ้าโรงเรียนรบกวนเวลานอนพักของเขาอยู่เป็นประจำอย่างรำคาญ


“วันนี้วันครู ไม่ใช่วันคณะกรรมการรักษาระเบียบ..” ให้ตายสิ..เขาเองก็เคยคิดอยากให้มันมีวันหยุดของคณะกรรมการนักเรียนเหมือนกัน

“แต่นักเรียนคนอื่นก็หยุดหมดนี่นา..เคียวยะโหมงานหนักมากไม่ดีนะ”

ร่างเล็กไม่ได้สนใจฟังคำพูดของอีกฝ่ายก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางและพูดลอยๆ

“แกก็เป็นอาจารย์..ทำไมวันนี้ไม่หยุด”


ดีโน่ที่ยืนฟังอยู่คุกเข่าลงนั่งยองๆข้างก่อนจะเอ่ยว่า

“ก็..ฉันเป็นอาจารย์สอนพิเศษนี่นา..”

“ก็อาจารย์เหมือนกันไม่ใช่รึไง”



ถึงกับเถียงต่อไม่ออก..


ใครจะกล้าบอกล่ะว่า

ถ้าหยุด ก็ไม่ได้เจอหน้าลูกศิษย์ที่น่ารักแบบเคียวยะ..



“ก็นะ...แต่..แต่..เธอเองก็อยากสู้ไม่ใช่รึไง”

พยายามเบนไปยังเรื่องอื่นก่อนจะถูกต้อนจนมุม แต่เด็กชายผมดำก็วกกลับจนได้

“วันครู ครูก็ต้องพัก แล้ววันนี้ฉันก็เบื่อกลับไปซะ”


คนถูกไล่ยังคงตื้ออยู่ต่อ

ดีโน่เอนตัวลงนอนตะแคงข้างๆฮิบาริโดยใช้ศอกข้างนึงยันร่างไว้กับพื้นซีเมนต์ ร่างสูงถอนหายใจเล็กน้อยกับความเฉยชาของลูกศิย์..



เคียวยะน่ะ..

เย็นชา

หน้าบึ้ง

ไม่สนใจสิ่งรอบๆ

ไม่เคยสนใจความรู้สึก

แม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเอง

แถมยังขี้รำคาญง่ายอีก..


แต่มันคงจะเป็นสิ่งดึงดูดให้เขาสนใจล่ะมั้ง


กับคน ร่าเริง

ยิ้มแย้มตลอด

ชอบทำตัวน่ารำคาญ

สนใจคนอื่นมากกว่าตัวเองเสียด้วยซ้ำ..

แบบเขา



แตกต่างโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยังอยากจะศึกษาและอยากจะเข้าใจอีกฝ่าย



“ถ้าแบบนั้น..วันนี้เธอไม่ต้องคิดว่าฉันเป็นอาจารย์ก็ได้นะ..”

“....” ฮิบาริไม่ได้พูดอะไรตอบ

“เคียวยะ..”

“...อะไร” เสียงหวานเอ่ยอย่างหงุดหงิดเล็กๆ

“นึก ว่าหลับไปแล้วซะอีก” ดีโน่หัวเราะแห้งๆ ก่อนที่จะเอนตัวลงนอนหงายราบกับพื้น แขนทั้งสองข้างถูกนำมาประคองรองศีรษะสีทองของตัวเองไว้

“กำลังจะนอนแต่นายมากวน”

เสียงพูดเบาๆดังมาจากร่างเล็กด้านข้าง

“อ๊ะ..ขอโทษที..” คนร่างสองรีบพูดขอโทษทันที

“ช่างมันเถอะ” ฮิบาริบอกแค่นั้นก่อนที่เสียงจะเงียบไป





ฟึ่บ..

จู่ๆร่างเล็กก็หันหน้ามาหา ก่อนที่แขนเรียวจะจับชายเสื้อกันหนาวสีเขียวของร่างสูงไว้

“อยู่นิ่งๆไปซะ ฉันจะนอน..”


ว่า เสร็จฮิบาริก็ฟุบใบหน้าสวยลงกับเสื้อตัวเขียว ลมหายใจแผ่วอุ่นๆกระทบกับผิวภายใต้เสื้อผ้า แจนเล็กทั้งสองข้าง..ไม่อยากจะคิดไปเองหรอกนะว่ากำลังกอดแขนของเขาจนแน่น ไม่นานนักคนตัวเล็กก็หลับไป..






ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะคำขอจากอดีตอาจารย์ของเขา รีบอร์น
รู้จักอีกฝ่ายเพียงแค่ชื่อเท่านั้น

‘ฮิบาริ เคียวยะ’

ตอนตอบรับไม่รู้จักแม้กระทั่งหน้าตา
รู้เพียงว่า เป็นคนที่เอาแต่ใจและดูเป็นตัวปัญหามาที่สุด..
แต่นั่นก็ทำให้เขาได้มาฝึกพิเศษเป็นอาจารย์ให้กับเด็กคนนี้


ในส่วนลึกก็ยังอยากจะให้เด็กเอาแต่ใจคนนี้เชื่อฟังในฐานะที่เขาเป็นอาจารย์บ้าง

แม้ว่า..ตัวเขาเองจะคิดเกินเลยหน้าที่ไปแล้ว


ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็คงจะไม่ใช่ ฮิบาริ เคียวยะ

ดวงตาสีน้ำตาลเผลอปิดลงตั้งแต่ตอนใดไม่อาจจะจะรู้ได้ หลงเหลือเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสองที่สม่ำเสมอยามนิทรา



เส้นกั้นบางๆระหว่างความรักในฐานะของอาจารย์

กับ

ความรักในฐานะมนุษย์ผู้หนึ่ง..








“อือ...” ดีโน่พลิกตัวไปด้านข้างมือใหญ่ควานหาตัวของเด็กน้อยพบเพียงแต่ความว่างเปล่า ก่อนที่จะปรือดวงตาขึ้นก็ไม่เห็นร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างๆเมื่อกี้แล้ว

“เคียวยะ..” ร่างสูงพยุงตัวลุกขึ้น เสียงของฮิบาริพูดเนือยๆมาจากด้านหลัง

“อะไร..”

“ฉัน..กลับแล้วนะ” ดีโน่เอ่ยเบาๆราวกับกำลังพูดให้ตัวเองได้ยิน

“เออ..”





ก็รู้อยู่ดีอีกฝ่ายไม่มีทางจะรั้ง
ก็รู้อยู่ดีว่าไม่มีคำบอกลา
ก็รู้อยู่ดีว่า..


อีกฝ่ายไม่เคยจะสนใจ..



เมฆาคงจะอยู่สูงเกินกว่าม้าพยศจะเอื้อมถึง..
ได้แค่วิ่งตามไปเรื่อยและเฝ้ามองอยู่ด้านล่าง




อาจารย์..
และ
ลูกศิษย์..

ยิ่งทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกแบบนั้น



ชายผมองเดินตรงไปยังประตูก่อนที่จะเปิดออกแล้วเดินลงไปยังชั้นล่าง...
แน่นอนว่าไม่มีแม้กระทั่งสายตาที่จะจ้องมองมา




ใครคงจะไม่คาดคิด.. ฮิบาริลอบยิ้มเล็กน้อยเมื่อร่างสูงเดินจากไป..











“วันนี้เป็นยังไงบ้างครับบอส” โรมาริโอ้หันมาถามผู้เป็นบอสหลังจากที่ขึ้นมาบนรถ

“ก็..เหมือนเดิมล่ะมั้ง”



มือหนาซุกลงในประเป๋าเสื้อกันหนาวสีเขียวที่ใส่เป็นประจำ..แต่แปลกตรงที่ว่า มีบางอย่างถูกสอดไว้ด้านใน
ดีโน่หยิบสิ่งที่รูปร่างเป็นแผ่นบางๆออกมาจากกระเป๋า..


กระดาษ?


ตั้งแต่เมื่อไหร่..หรือเขาจดอะไรกันลืมไว้..

ชายสูงคลี่แผ่นกระดาษออกก่อนจะมองตัวหนังสือที่เขียนไว้ และยิ้มเล็กน้อยอย่างมีความสุข..

‘สุขสันต์วันครู ไอ้ม้าบ้า..’








-END-

 เอาล่ะ..

หาเรื่องอัพบล็อคได้ละ 555+

CP14 โอนิไปวันอาทิตย์ที่ดี18 นะขอรับ~

คอสโน่เด็กที่ไม่ค่อยจะเหมือนโน่..

เจอทักได้ เดินข้างๆสิ่งมีชีวิตส่วนสูงพอๆกันผมฟูฟู่ใส่แว่นอาจจะใส่หน้ากากออพชั่นปิดบังหน้า (โฆษณาสรรพคุณปลาแมว)

สุขสันต์วันครู~

- OnimizU

edit @ 16 Jan 2009 22:12:55 by OnimizU [D18 : 100.69%]

edit @ 17 Jan 2009 09:31:54 by OnimizU [D18 : 100.69%]

edit @ 22 Feb 2009 11:21:58 by OnimizU [D18-ism]